Die windoog

Ek staan voor die kombuisvenster. Dis die windoog waardeur Ma meeste van die tyd die wêreld bespied het. Ek kyk saam en sien toe op die ou end meer as wat sy kon sien. Ek sien mos verby haar tyd. Maar die windoog weet nog meer as ek, want wat weet ek? Ek’s net nog ‘n rooi granaat vas aan my storieboom vir hoeveel seisoene. En ek breek my oop en laat spat bietjie-vir-bietjie van die pittighede .

Leave a Reply